Toen ik 17 was en op de middelbare school de Mammoetwet met de daarbij behorende beroepskeuzetest in dienst trad, bleek dat ik niet, ook niet een beetje, creatief was en het werd mijn ouders ontraden om mij naar de Kunstacademie te laten gaan.
Zo ging dat toen, lang geleden. En dat was achteraf maar goed ook.
Tweede keus was de verpleging en wat ik daar geleerd heb, is me mijn hele verdere leven van pas gekomen, net als alle andere dingen die ik in de loop der tijd gedaan heb.
Met 20 jaar getrouwd en al snel 3 kinderen, mijn lust en mijn leven.
Mijn eerste creatieve workshops volgde ik bij het VJV, Vormingscentrum Jong Volwassenen.
Gezellige ochtenden waren dat, kinderen allemaal mee, veel kletsen, veel koffie
en tussen neus en lippen door van allerlei kunstvormen proefen.
Het bloed kruipt toch waar het niet gaan kan.
In Tiel leerde ik Jacobijn kennen en samen hebben we ruim 8 jaar een jeugdtheaterprogramma gemaakt, JoJo en Cobijntje, van kinderpartijtjes tot theaters.
En héeél veel kinderen sminken op jaarmarkten e.d.
We maakten alles zelf, het programma onder de koffie, de kleding, het decor enz.
In die tijd heb ik een opleiding tot grimeur gevolgd, waarna ik ook voor theater werd
gevraagd om te grimeren. Een verhuizing maakte hier een einde aan.
In Friesland werd ik gevraagd om kleding te ontwerpen voor feesten en ben daarom de modeopleiding gaan volgen bij Magda Daniels, voor de fijne kneepjes van het vak.
Tijdens deze opleiding kwam ik in aanraking met hoeden en toen was de cirkel rond.

Ik had mijn grote liefde gevonden.

Alle opleidingen, cursussen en workshops komen in dit vak bijeen.
Het is de rode draad in mijn leven geworden, waar ik alles in kwijt kan.
Maar toch is hoedenmaken niet het doel, maar het middel tot het doel,

mooie mensen ontmoeten en leren kennen.